Narracja odbywa się z perspektywy trzech osób. Pierwszą z nich jest straszy mężczyzna Ira, którego poznajemy zaraz po tym jak ulega wypadkowi samochodowemu. Czekając na pomoc, mężczyzna wspomina całe swoje życie- najczulej żonę Ruth. To właśnie ona, stając się bardzo rzeczywistym wytworem jego wyobraźni, wspiera go aby się się poddawał i przekonuje, że jego czas jeszcze nie nadszedł. Kolejnymi bohaterami są: Sophia, studentka ostatniego roku historii sztuki i Luke, który zajmuje się ujeżdżaniem byków. Historia opowiadana z ich perspektywy idealnie wpisuje się w kanony literatury romansowej

Mą szczególną uwagę zwróciły kartki z podróży do Francji i Anglii, spisane pod koniec lat 50. Kisielewski nie dostarcza nam jedynie typowych perypetii zagubionego w wielkim mieście Polaka, mogących „stanowić rozdział głośnego dzieła: Nasi za granicą, zatytułowany Frajer w Londynie”. Z jednej strony to opis miasta, które przeistoczyło się dziś w multikulturalną metropolię. Podejrzewam, że z lekka straciły na aktualności wyszukane porównania topograficzne typu: stolica Albionu to wiele Radomiów złożonych razem, a w środku jeden duży Lublin...

Czytelnicy znajdą tutaj całą plejadę wybitnych postaci świata fizyki, który wbrew powszechnemu mniemaniu nie kończy się na Albercie Einsteinie. Kwantowi nowicjusze poznają, a już zorientowani w fizyce dowiedzą się nowych faktów na temat Maxa Plancka, Nielsa Bohra, Wernera Heisenberga i Erwina Schrödingera. Bez wkładu wyżej wymienionych w naukę ludzkość wiedziałaby o wiele mniej o otaczającym nas świecie i chociaż informacje dostarczone przez tych wybitnych fizyków i przedstawione w książce Baggotta nie mają być może bezpośredniego wpływu na nasze codzienne życie, zdziwić może, ile możliwości daje człowiekowi kwantowy obraz rzeczywistości.

Czy życie skupione wyłącznie na codzienności, zanurzone w powtarzalnych gestach warte jest przeżycia? Czy aby nie jest nazbyt lekkie? Czym w ogóle w całej tej szarpaninie ciała i duszy powinniśmy się zająć? Przyjemnościami? Czy seks i miłość stanowią odpowiedzi? A przecież to nie jedyne pytania pobrzmiewające z kolejnych stron powieści.

Brak ciszy, wieczny zamęt. Renesans Harlemu, bo tak nazywa się rozkwit dzielnicy przypadający na lata 20. i 30. XX wieku, to jednak coś więcej niż muzyka. Rozwijała się wtedy „czarna literatura” i przekonanie, że w opresyjnej kulturze białych można zrobić wyłom. Ten intelektualny prąd wpłynął na wszystkich Afroamerykanów, zmienił ich świadomość i zrewolucjonizował tożsamość.