Gdy policja odkrywa trop, którym podążał Marcus, okazuje się, iż ktoś usilnie pragnie zamknąć usta członkom jednostki, do których dotarł chłopak. I tym razem Nora Linde, zdobytymi przez siebie informacjami, pomaga popchnąć śledztwo w dobrym kierunku.

Reporter i Lara spotykają się w Gruzji, w barze McDonald ’s. Przy herbacie z tekturowego kubka kobieta opowiada historię swojego życia – o dorastaniu w gruzińskiej dolinie Pankisi, w której obok siebie od lat żyli chrześcijanie i muzułmanie, o małżeństwie, spełnianiu aktorskich marzeń w teatrze w Groznym i przede wszystkim o miłości do synów – Szamila i Raszida, których w dorosłym życiu wciągnęła Święta Wojna

Podobnie jak w poprzedniej publikacji, tak i w Smutku aniołów odnaleźć można piękną, poetycką narrację, która wprowadza odpowiedni nastrój, a także wzmacnia emocje i silne uczucia targające bohaterami. Dominujący zabieg stanowi tu mnogość opisów surowych i nieprzyjaznych człowiekowi obszarów, które w połączeniu z zimnem i wichurami zaskakującymi na każdym kroku, stawiają go w pozycji istoty kruchej i bezsilnej wobec nieprzejednanej natury.

Jak to często bywa w przypadku powieści społeczno-obyczajowych, „Pan Darcy nie żyje”  przypomina trochę operę mydlaną. Szkoda, że większość bohaterów jest szablonowa, a ich działania całkiem łatwe do przewidzenia; na szczęście jest tu także parę mocnych i enigmatycznych osobowości, których rozgryzienie zajmuje czytelnikowi trochę więcej czasu. Działania tych bohaterów dynamizują historię, dzięki czemu powieść nie jest nudna, przeciwnie: podczas przerwy w czytaniu parę razy można się złapać na tym, że chcemy do tej książki jak najszybciej wrócić, zastanawiając się, co będzie dalej.

Przede wszystkim o „Karbali” trzeba wiedzieć, że okazała się być zbudowana wokół kariery podpułkownika Grzegorza Kaliciaka, który jako kapitan ze swoim oddziałem, bułgarskimi komandosami i irackimi policjantami bronił kompleksu City Hall. Wokół jego służby w wojsku osnuta została opowieść o polskiej armii i jej żołnierzach od końca XX wieku do 2015 roku, o konfliktach, w jakich przyszło im uczestniczyć (Irak i Afganistan) oraz o losach pamięci o obronie „ratusza”. Autorzy, opierając się w znacznej mierze na wspomnieniach, nie pokazali tylko bohaterstwa polskich „misjonarzy”. Pojawiły się typowo ludzkie reakcje w obliczu niebezpieczeństwa (psychiczne i somatyczne). Nie wiem, jakim językiem naprawdę posługiwała się większość żołnierzy, ale po lekturze doszedłem do wniosku, iż do Franza Mauera im daleko, podobnie jak do aniołków