Dzieciaki z radością odnajdą w nich także naklejki i zakładkę do książki, którą można wyciąć z tylnego skrzydła okładki. Ale nawet bez tych dodatkowych atutów seria „Zły kocurek” jest ciekawą propozycją dla najmłodszych, pokazującą, że rozrabiaki mają wielki urok. Książeczki edukują w nienachalny sposób, pokazując skutki łakomstwa czy też konieczność akceptacji odmiennych potrzeb różnych stworzeń. Kiedy szczeniaczek chce się bawić, a Kocurek spać, konflikt interesów jest nieunikniony. Pomysłowy kociak stara się przechytrzyć pieska, ale czy uda mu się ta sztuka?

Wszystko okraszone humorem i ociekające ironią, co jest niewątpliwym walorem książki, choć niekoniecznie rozumianym przez młodszych czytelników. Autorka celnie pokazuje sposoby radzenia sobie dzieci z dominacją i agresją silniejszych. Wplata też wątki szacunku do pracy innych, doceniając rolę szkolnych kucharek, które pomimo serwowania przebrzydłych dań okazują się bohaterkami w walce ze szkolną epidemią zombie.

Wielu zarzuca serii „Uczta wyobraźni”, iż w jej ramach MAG wydaje powieści nudne i przyswajalne wyłącznie dla bardzo wąskiego grona odbiorców. Sam mam nieco inne odczucia i „Ucztę…” bardzo sobie cenię, jednak dla jej przeciwników mam dobrą wiadomość: „Wodny nóż” absolutnie nie jest przykładem ciężkostrawnego bełkotu ukrytego pod płaszczykiem rzekomo oryginalnych wizji, lecz książką niezwykle ciekawą i przystępną.

Joanna Olczak-Ronikier, gromadząca latami pamiątkowe listy, zdjęcia i relacje, sprokurowała jedną z najlepszych książek ubiegłego roku. Jej opowieść to pełen emocji obraz z jednej strony odzyskanego, radosnego dzieciństwa w wyjątkowym otoczeniu, niezapomnianych smaków, kolorów, atrakcji. Niestety, druga strona medalu to budzący refleksję obraz przedwojennej inteligencji, która stara znaleźć swoje miejsce w świecie, który najpierw runął w gruzach, by powstać z nich jako erzac minionych czasów. 

Ostatnio czujemy, że ludzka solidarność została poddana próbie. Lęk przed uchodźcami i lęk uchodźców mieszają się i sprawiają, że opowieści, które powstały po to “aby się nie bać” są dziś jak najbardziej potrzebne. Jednak jak za pomocą słów odpędzić demony? Czy da się zatrzymać upiorną trwogę, która wstrząsnęła tyloma sercami?