Osoby, które znają miasta wymieniane w książce, z pewnością z przyjemnością odbędą czytelniczy spacer po zakamarkach. Ich klimat jest na tyle trafnie oddany, że można wręcz poczuć krakowski smog duszący w piersiach, albo zapach góralskiej kwaśnicy. Podróżując razem z bohaterką odwiedza się i najmodniejsze sklepy, i skromne francuskie kawiarnie. Ciekawe jest też spojrzenie spod przymrużonych powiek na pseudogwiazdy, z którymi pracuje Monique. W czasie podróży do Krakowa spotyka osoby, które bardzo szybko pozwalają jej na konfrontację tych dwóch odległych światów

"Rekiny Wojny" to historia trzech młodych miłośników palenia marihuany oraz zażywania innych narkotyków, którzy organizowali przetargi m.in. na dostawę wartej 300 milionów dolarów amunicji dla afgańskiej armii. Dzięki zręczności i brawurze, wygrywali kontrakty z wielkimi firmami z branży zbrojeniowej. Jak w ogóle  mogło dojść do tak kuriozalnej sytuacji?

  W pisanej przez siebie książce, posługując się przykładami ze swojej medycznej praktyki oraz pracy naukowej, starał się zebrać swoje przemyślenia i refleksje. Niestety, diagnoza choroby nowotworowej pokrzyżowała jego plany. "Jeszcze jeden oddech" jest książką niedokończoną, zaburzoną przez gwałtownie pogarszający się stan zdrowia Kalanithiego. Pełen determinacji oraz przemożnej chęci aby przekazać swoje myśli w trakcie opieki paliatywnej, wypracował strategię, która pozwoliła mu zachować skupienie i siłę mentalną potrzebną do pisania; mimo cierpienia wynikającego z szybkiego postępu choroby.

Losy Zygfryda świetnie obrazują, jak skomplikowane bywa życie. Kapela im bardziej chciał sam decydować o sobie, tym głębiej wpadał w bagno uwikłań, zdrad i świństewek. A czytelnik z każdą kolejną przewróconą stroną, zadaje sobie coraz więcej pytań: czym właściwie jest ta wolność? Czy jest ona naprawdę potrzebna, by być prawdziwie szczęśliwym? A może to sytuacja zmusza do jej szukania, a w innym wypadku człowiek nie zaprząta sobie myśli tak abstrakcyjnymi sprawami? Przecież osiągnięcie wolności absolutnej zdaje się niemożliwe, a przeszkodę na drodze do pełnej swobody stawiają nam nie tylko państwa i ich granice. Bohater reportażu Nowaka przez całe swoje życie dążył do bycia wolnym, a na samym końcu okazał się niewolnikiem własnej pamięci, ciągle rozdrapującym stare rany.

Od większości opowiadań trudno się oderwać. Niby wydaje się, że Kafka pisze tak naprawdę o niczym, jednakże potoczystość języka i charakterystyczna atmosfera przykuwają uwagę czytelnika do samego końca, który ostateczne rozwiązanie intrygi przynosi jedynie w kilku przypadkach. W pozostałych opowiadaniach w powietrzu pozostaje atmosfera niedomówienia, dwuznaczność i niepewność, które przywodzą na myśl jakby nie do końca namalowany szkic. Tak też można interpretować krótkie dzieła Kafki – jako zarysy, szkice rzeczywistości, namalowane wyrazistą, niebanalną kreską, pełne tajemniczych szczegółów i postaci. Cechuje je wielki uniwersalizm, który sprawia, że chyba nigdy się nie zestarzeją i pozostaną zawsze aktualne.