„Biesy” powstały w czasach, gdy do triumfu bolszewików wciąż było daleko. Mimo to już wtedy dało się wyczuć klimat nadchodzących zmian, a Dostojewski w grupce ekstremistów, których nikt nie traktował poważnie, potrafił dostrzec rzeczywiste zagrożenie.  Jednak powieść wielkiego Rosjanina nie jest manifestem antykomunistycznym, bowiem krytyce poddani są tu praktycznie wszyscy, od pospólstwa po elity. Dostojewski nie pastwi się bowiem nad samymi ideami, ale nad ludźmi, którzy potrafią nawet najbardziej szlachetne pomysły wykoślawić i wykorzystać jako narzędzie terroru.

Moi uczniowie są zachwyceni taką forma nauki, ja także uważam, że warto polecic ją każdemu, kto lubi niestandardowe rozwiązania podczas przyswajania języka obcego.

Najboleśniejsza strona książki Bożeny Aksamit i Piotra Głuchowskiego to Anaid Tutguszjan. Jest po prostu obecna na każdej przewracanej kartce. Nie potrafię wyobrazić sobie bólu po stracie dziecka, ogromu tego nieszczęścia, w którym uczestniczył także ojciec Anaid – targnął się na życie jednego z domniemanych gwałcicieli córki. Nie rozumiem także rozrywek nadzianych zboczeńców, których zażywali w wypasionych apartamentach postawionych przez spółkę Art Invest. Jak miejsce, które miało być się perłą życia kulturalnego i rozrywkowego Sopotu, stało się miejską kloaką co gorsza pod tak górnolotnym szyldem jak Zatoka sztuki?

Tata opisany jest zmysłami, pachnie ale i śmierdzi, słychać go, jest ciepły, a jego mięśnie twarde. Synek uwielbia spędzać z nim czas, chyba że tata się zdenerwuje – wtedy lepiej go unikać. Na szczęście bardzo szybko złość mu mija i znów zaczyna obierać jabłka na pyszny mus, który przywołuje uśmiech chłopca.

Bohaterki tej książeczki, którymi są literki, przedstawione są w formie przedmiotów i osób przypominających je kształtem. Króciutkie rymowanki, które widnieją pod każdym rysunkiem utrwalają nazwy poszczególnych literek i wywołują uśmiech na buzi.