We wstępie wspomniałem, że nie była to łatwa lektura - śpiesząc z wyjaśnieniami – Wojna Absolutna obfituje w liczne zagadnienia z dziedziny fizyki (sam autor z wykształcenia jest fizykiem jądrowym). Sprawia to, że nie dla każdego będzie to przystępna w odbiorze lektura. Z ręką na sercu mogę stwierdzić, że znikoma ilość zjawisk czy terminów została wyjaśniona, warto więc trzymać pod ręką podręcznik do fizyki. Natomiast dla osób zainteresowanych taką właśnie tematyką – zabieg ten dodatkowo podniesie atrakcyjność książki samej w sobie.

W maju 1945 roku babcia Rika rodzi syna w obozie dla uchodźców, a w tym samym czasie jej siostra bliźniaczka Greta opłakuje odejście ukochanego. Ten sam mężczyzna staje się ojcem i porzuca kobietę. Jeden mężczyzna emocjonalnie związany z obiema siostrami na zawsze dzieli i prowadza dystans, o którym Rika stara się zapomnieć. Dagmara boleśnie odgrzebuje stare wspomnienia i stara się nadać im realny kształt przedstawiony przez Parys w Białej Rice.

Daniel Lewczuk, przedsiębiorca odnoszący niesamowite sukcesy na polu zawodowym, ale też zmagający się z otyłością i związanymi z nią chorobami, nagle rzuca się z motyką na słońce i postanawia opuścić swój wygodny fotel razem ze zbędnymi kilogramami i przebiec cztery pustynie – Wadi Rum, Gobi, Atakamę i Antarktydę. I tutaj każdy puknie się w czoło i powie, że to niemożliwe. Ale wracając do ckliwych sentencji – przecież każdy z nas marzy lub marzył o czymś niemożliwym, więc zamiast krytykować i zazdrościć innym, a w ukryciu marzyć o tym samym, należy wykreślić ze słowa niemożliwe trzy pierwsze litery. I tak funkcjonuje Daniel Lewczuk

Do sprawy zostaje przydzielona ambitna i twarda detektyw Conway z wydziały zabójstw oraz Stephen Moran z wydziału spraw niewyjaśnionych. Dwa odmienne charaktery lecz równo skupione na rozwiązaniu zagadki sprzed roku. Przed nimi śledztwo, które przez to iż dzieje się wśród ludzi młodych, wcale nie okaże się prostsze.

Autorce w bardzo sugestywny sposób udało się oddać sposób, w jaki ogół odrzuca i piętnuje wszystko, co nie mieści się granicach przyjętych norm. To również obraz smutku, obezwładniający czytelnika po tym, jak Zielińska przedstawia nas wszystkich, nie bojąc się spojrzeć wprost na wady, naszą małość, na wszystkie ograniczenia, nieprzyjazny świat.