Książka podzielona jest na kilka kategorii opisywanych wynalazków poczynając od tych związanych z działem nauki i techniki, poprzez wynalazki w zakresie żywności, a kończąc na popkulturze. Dużym plusem są wstawki zatytułowane Jak bardzo można się mylić, które urozmaicając treść przedstawiają krótkie anegdoty i cytaty świadczące o stanowczym przekonaniu o bezsensowności wynalazków i koncepcji, które mimo negatywnej atmosfery, całkowicie zmieniły świat.

Ze względu na wspomniane wcześniej mieszanie wątków realistycznych i surrealistycznych, Nieważkich można oceniać nie tylko przez pryzmat powieści obyczajowej (jaką na pewno jest), ale też historii fantastycznej. Tyle, że elementy fantastyczne są na tyle delikatnie zarysowane i pojawiają się w książce w tak subtelny sposób, że stanowią idealne dopełnienie głównego wątku, nie przyćmiewając go i nie dominując.

Laureatkom udało się zachować spójność stylistyczną, oryginalność fabuły lecz sprzeciwiły się zamysłowi Tyrmanda i wysłały Stukułkę w innym kierunku. Całość jest spójnym dziełem, w którym nie brak celnych i dosadnych obserwacji, anegdot i romansowych akcentów. Barwna postać Stukułki jest jedną  z najciekawszych postaci z galerii charakterów Tyrmanda. Ciekawe, jak pracę laureatek konkursu oceniłby sam mistrz, czytelnicy na pewno mogą być usatysfakcjonowani.

Obie aktywności skrzętnie odnotowywał – dawki przyjętych narkotyków oraz ilość stosunków seksualnych. Węgier był świadomy postępujących skutków uzależnienia, negatywnego wpływu „trucizny” na samopoczucie (huśtawki nastrojów) oraz na pracę w związku z czym kilkukrotnie podejmował próby odstawienia używek. W opublikowanych fragmentach dziennika poruszone zostały przede wszystkim przywołane powyżej problemy. Poza nimi pojawił się wątek pracy w klinice oraz strzępy informacji o otaczającym autora świecie. Lekarz znajdzie w dzienniku ciekawszy materiał niż historyk.

Jamnikarium zasługuje także na pochwałę w kwestii opracowania graficznego. Zuzanna Malinowska stanęła na wysokości zadania ozdabiając karty książki rozlicznymi ilustracjami, rycinami, starymi fotografiami i wycinankami z archiwalnych magazynów. Kto pamięta estetykę „Szpilek”, albo rysunki z „Przekroju” rozpozna charakterystyczny vintage-komiksowo-kolażowy styl. Są tu nawet rękopisy listów, które otrzymała autorka od właścicieli psów, zwyczajnych-niezwyczajnych miłośników „szczekających hot-dogów”.