#Upał czyta się z niedowierzaniem, z otwartymi ustami, trochę jak przydługiego esemesa o zaskakującej treści. Język, jak u Lacana ma tu kluczową rolę – jest opresyjny, groźny, eskaluje przemocą. Prawie brak w nim dialogów, bo kto we współczesnym świecie ich używa? Tekst jest wpół zautomatyzowanym komunikatem, strumieniem świadomości Feja. Lektura przywołuje skojarzenia z fenomenalnym, wywołującym ciarki serialem Czarne Lustro, gdzie (nasz) świat po brzegi tonie w zatrważającej obsesji, terrorze mediów i technologii.

Le Corbusier od wczesnych lat budził niemałe kontrowersje. Był samoukiem, kpił z Ameryki (o której względy de facto zalegał), nie szedł na kompromisy, kolaborował z faszystami by osiągnąć upragniony cel, zdradzał małżonkę z wieloma kochankami i niezliczonymi prostytutkami. W dodatku dał światu architekturę rewolucyjną, dziwną, ogołoconą z dekoracyjnych przyzwyczajeń, być może niezrozumiałą jak na swoje czasy.

Okolice Sandomierza, lata 80. XX wieku. W ludzkiej pamięci jeszcze nie zatarło się wspomnienie ostatniej wojny, ale już marzy się tu o lepszych, bardziej dostatnich i bardziej sprawiedliwych czasach. Mikroświat Skorunia (co w lokalnej gwarze oznacza łobuza, lenia i rozrabiakę) na pierwszy rzut oka nie jest specjalnie skomplikowany. Ale uwaga – to tylko pozory!

Sięgając po tę powieść nie zdawałam sobie sprawy, że to pozycja dla młodzieży. I uważam, że ta świetnie napisana książka może sprawić dorosłym czytelnikom także dużą przyjemność. Mi sprawiła. Dobrze było wybrać się w podróż po San Francisco z tą niesamowitą parą, powłóczyć się po drogich hotelach i bibliotekach, poobserwować pełną słów, choć bezgłośną komunikację Parkera ze światem i usłyszeć od Zeldy słowa, które dają nadzieję; że „ pewni ludzie po prostu cię... odnawiają”.

Philip Roth pisze o tym wszystkim bez żadnej pretensji i histerii. Everyman to powieść, która zainteresuje każdego, kto lubi książki, w których można odnaleźć pogłębione, wiarygodne portety psychologiczne bohaterów. Amerykanin udowodnił, jak dobrym jest pisarzem i jak umiejętnie potrafić prowadzić narrację nawet w przypadku tych historii, które niosą ze sobą niewiele treści. Główny bohater jego powieści zmaga się ze starością, powolną utratą tych atrybutów, które jeszcze chwilę temu był dla niego czymś oczywistym, ale wszystko to jest przedstawione w niezwykle solidny, świadomy i rzetelny sposób.