Przemysław Semczuk opisał sprawę Wampira uwzględniając wieloletnie poszukiwania, postępowania w Sądzie Wojewódzkim i Sądzie Najwyższym, egzekucję oraz pogrzeb Marchwickiego dokonany w warunkach tajemnicy. Najwięcej miejsca przeznaczył na przesłuchania Marchwickiego oraz proces. Poświęcił rok na zapoznanie się z dokumentami wymiaru sprawiedliwości (140 tomów z okresu śledztwa oraz 2 tomy samego aktu oskarżenia). W reportażu obficie cytował źródła, wiele wypowiedzi musiał streścić, w przeciwnym wypadku książka stałaby się niestrawna dla większości odbiorców.

Autorka skonstruowała pewną wizję. W wizji tej Einstein-mężczyzna przedstawiony został jako bezduszny gbur i leń, który w haniebny sposób przypisuje sobie i tylko sobie efekty wspólnej pracy z Einsteinem-kobietą, która to z kolei przedstawiona została jako wzór pracowitości i wytrwałości w dążeniu do celu. Zgodnie z wizją autorki to właśnie Einsten-kobieta jest twórczynią nie tylko teorii względności, ale i główną architektką innych sukcesów swojego męża. Co więcej – podwaliny pod teorię względności tworzy na skutek olśnienia przeżywanego w momencie potraumatycznego wzrostu po śmierci dziecka. Iście fascynująca historia. Aż chciałoby się, żeby była prawdziwa!

Jest to historia trudna, pełna ciężaru emocjonalnego, którego w żaden sposób Alliłujewa pozbyć się nie mogła przez całe swoje życie. Życie w ZSRR pełne śmierci bliskich jej osób, czas po śmierci ojca, który wcale nie przyniósł poprawy jej bytu. Traktowana jak rządowa własność, postanawia uciec do USA. Tam, po pisarskim sukcesie, nie odnajduje jednak szczęścia na które liczyła. Autorce w pasjonujący sposób udaje się przedstawić postać Alliłujewej, postaci  tragicznej, heroicznej, o której przyszłości często decydował łut szczęścia bądź przypadek.

 Dobranoc, Auschwitz świetnie pokazuje też, w jak różny sposób każdy z bohaterów reportażu poradził sobie z życiem poza obozem. Każda z tych historii, choć łączy je wspólny, tragiczny mianownik, rozwinęła się w odrębny, kompletne różny sposób. Niektórzy z byłych więźniów obozu są wycofani i nie lubią udzielać wywiadów, a inni wręcz przeciwnie. Dla niektórych obóz oznaczał utratę całej rodziny, a innym udało się ją po wojnie odnaleźć. Takich porównań można znaleźć o wiele więcej. I to jest jeden z najbardziej przejmujących i ciekawych wątków tej książki, idealnie spisany przez jej autorów.

Jedyne, do czego można by się przyczepić, to przesada w nagromadzeniu wątków w jednym tomie. Fakt, że dzieje się dużo i szybko zasługuje na pochwałę, ale zakończenie książki sugeruje, że to jeszcze nie koniec przygód Londona, więc Crilley mógł nieco motywów przesunąć do kolejnych części serii. To umożliwiłoby czytelnikowi wzięcie oddechu. Dodatkowo, kilka razy pisarz wykazał się pewną niekonsekwencją fabularną, wprowadzając dość nielogicznie rozwiązania konkretnych sytuacji, co sprawia, że odbiorca tekstu może się pogubić w historii, którą czyta.