Głośniej niż śnieg to również, o czym wspomina wydawca, książka o terroryzmie. I tu należy zwrócić uwagę na bardzo mocne, robiące wrażenie na czytelniku zakończenie. Autor chciał wzbudzić silne emocje przy końcówce swojej powieści i mu się to udało. Dodatkowo Hertmans niezwykle umiejętnie potrafi nakreślić absurd pewnych sytuacji, które skutkują realnym zagrożeniem (nie tylko dla głównym bohaterów) i wiarygodnie oddał trudną, nie do końca możliwą do zrozumienia genezę niebezpiecznego konfliktu. Natomiast, podczas lektury tej książki można natknąć się na fragmenty, które wprowadzają pewną dezorientację, przez co lektura staje się trudniejsza. Niekiedy pisarz poświęca trochę za dużo uwagi wywodom historiozoficznym jednego z bohaterów książki – sam kontekst jest bardzo ważny i dopełnia narrację, jednak momentami jest nieco zbyt długi i może znużyć.

  Książkę czyta się lekko i przyjemnie. Niekiedy wręcz zaskakuje swoją bezpośrednią formą. Byłam często zdziwiona tym, że autorka aż tak szczegółowo opisuje dane morderstwo. Wszystko jednak zaraz było równoważone wątkiem z życia Rhiannon co dawało formę naprawdę luźno pisanego pamiętnika. Wbrew pozorom spora dawka ironii jest tutaj sporym plusem. Ja taki humor lubię i polubiłam też główną bohaterkę. Wbrew jej oryginalnemu hobby.

Bowiem główna aktorka książki – Rebeecca, czuje się samotna, chociaż się do tego nie chce przyznać, nie ma komu zwierzyć się ze swoich rozterek, ponieważ boi się odrzucenia. Jednakże jest otoczona ludźmi, często dosyć bliskimi. Niekiedy bliskość ta jest wynikiem jej pociągów seksualnych, innym razem nieplanowanych spotkań, bądź też po prostu relacji rodzinnych. Jej dążenie do perfekcyjności w każdym względzie przysparza jej nie mało kłopotów, które stara się zwalczyć i zamienić w pozytywne doświadczenia, jednak nie wszystko uzależnione jest tylko od niej. W grę wchodzą bowiem dobro jej samej oraz jej syna, a pionki rozdaje przeszłość, której musi spojrzeć w oczy.

Sam autor jest nie do końca znany. Wiemy, że to Pan Poeta, jednakże dotychczas nie zdradził swoich danych personalnych. Wyznał nam tylko, iż jest wielkim, bo aż dwumetrowym człowiekiem o wspaniałych wartościach poetyckich. Fabuła jego dzieła Kruk, co kracze pokrakanie dotyczy ptaka, który ma swój własny język i trzeba się go nauczyć, aby móc się z nim porozumieć. Bajka zakończona jest morałem dotyczącym nauki różnych języków przez najmłodszych miłośników bajek. Niniejsza książka jest zatem alternatywnym środkiem do skłonienia pociech do nauki.

Świetne wprowadzenie w świat Alaski i życie tubylców. Jans naprowadza nas na materiały z których korzystał. Sam wyjaśnia jaki ogrom wiedzy musiał posiąść, jak wiele musiał zrozumieć, by choć trochę świat dzikich zwierząt stal się dla niego bardziej zrozumiały. Książka zdecydowanie przypadnie do gustu czytelnikom kochającym treści przyrodnicze, ale również każdemu, komu los zwierząt nie jest obojętny.