Serce z odzysku nie jest pierwszą powieścią z motywem chorego serca i oczekiwaniem lub nieotrzymaniem nowego w wyniku przeszczepu, jaką czytałam, ale pierwszą poruszającą wątek poznania swojego dawcy. Sydney wie, że nie powinna przekraczać tej granicy, ale nie czuje, że jej serce należy wyłącznie do niej – nadal uważa je za własność Mii i chce w jakiś sposób podziękować jej za jej ofiarę, poznać i zrealizować to, czego zmarła dziewczyna nie zdążyła dokończyć za życia. Pomaga jej w tym Clayton, a ich misją jest dokończenie mapy Mii, zostawionej w domku na drzewie. Wypełniając – jak im się wydaje – niedokończone plany dziewczyny, pogłębiają swoją wzajemną relacją. Sydney jednak wie, że nie może dłużej ukrywać prawdy.

W ułamku czasu zamknięty żal. Nieśmiały poryw miłości. Uczucie, które milknie, kiedy powinno radosnym śpiewem wkradać się w duszę. Drzewo, które kwitnie tylko w jednym miejscu na świecie i ludzie, którzy potrafią nieustannie poszukiwać czegoś, co okazuje się bardzo proste. Wzruszająca historia o miłości, przywiązaniu do tradycji rodzinnej, pokorze i wielkich marzeniach. O tym, co często uwiera i o wierze w to, że każde spotkanie może nas odmienić. Powieść dla miłośników pięknej literatury, ale także dla tych, którzy potrzebują odetchnąć od rzeczywistości i przenieść się do zupełnie innego świata. Wartościowa książka, z której wyniesiemy coś dla siebie. Pozwólcie An-Chunowi, by pokazał Wam Japonię i Tajwan. By zabrał was tam, gdzie zakwita sakura. Ta powieść to złoto, na które nie musimy wydać fortuny.

Poznajemy ten światopogląd poprzez historię czwórki zupełnie różnych dzieci: Katki, Petra, Franta i Mili. Każde z nich jest na swój sposób wyjątkowe, przez co ciągle słyszą, że są dziwni. Katka jest pulchna i wpada w świat książek łatwiej niż w rozmowy międzyludzkie. Petr okropnie boi się ciemności, Mila kocha owady, a szczególnie znienawidzone przez jej koleżanki pająki. Natomiast Franta chodzi o kulach, więc odwraca od siebie wzrok umieszczając głupie filmiki na YouTube. Ta inność jednoczy ich i sprawia, że zaczynają działać wspólnie.

Pod płaszczem młodzieżowego horroru Beręsewicz sprytnie przemyca jednak wartości, które dla wszystkich powinny stanowić kodeks moralny. I mimo tego, że w życiu pojawia się wiele pokus i czasem wydaje się, że łatwiej wybrać drogę na skróty, warto pochylić się nad tym, co autor chce przekazać. O wartościach takich jak rodzina, przyjaciele i uczciwość. O tym, że wszystko do czego zmierzamy, nigdy nie jest tak naprawdę wyłącznie naszym udziałem. W zawieszeniu między tym, co prawdziwe, a tym, co nadprzyrodzone, bohaterowie Beręsewicza pobierają liczne nauki. Bardzo sprawnie napisana książka. Interesująca dla młodych ludzi, a jednocześnie niesamowicie pouczająca, ale w taki wyważony sposób, bez  usilnego narzucania przekazu.  

Siłą napędową Sztyletu i płomienia jest relacja głównych bohaterów. Można ją porównać do iskrzącej z emocji petardy – tak jak właśnie Ransom określał Serę przez całą historię. Bez wahania mogę przyznać, że przepadłam kompletnie, zgłębiając losy Ransoma i Seraphine od pierwszej do ostatniej strony i dawno tak nie żałowałam, że drugiego tomu nie mam pod ręką. Zadurzyłam się w ich relacji jak nastolatka, która czyta swoje pierwsze romantasy. Kibicowałam jak szalona, choć czułam, że autorka właśnie tak poprowadzi ich wątek w zakończeniu, ale przez to tym bardziej potrzebuję – nie tylko chcę – przeczytać kontynuację, którą obyśmy dostali jak najszybciej.