Czekając na poród w domu Marii i Szymona dochodzi do tragedii, kobieta spada ze stołka i w efekcie umiera. Pozostawia po sobie piękną córeczkę i ogromny ból męża i przyjaciółki. Od tej pory będą musieli poradzić sobie sami z sytuacją, która nigdy nie miała się przydarzyć. Zmieni się wszystko wokół, ale jedno pozostanie pewne – mają siebie. Czasem w stracie musimy poszukać kogoś, kto też ją przeżywa, ponieważ tylko on może nas zrozumieć. Zupełnie tak jak Szymon Polę. Jednak co się stanie, kiedy między nimi pojawi się uczucie?

Całą powieść czyta się błyskawicznie, ponieważ jej akcja rozciąga się na zaledwie parę dni. Minusem jest natomiast przewidywalność, ponieważ kilka plot twistów mnie nie zaskoczyło i wyczułam, w jakim kierunku idzie autorka. Co do zakończenia to czuję lekki niedosyt. Było w porządku, ale liczyłam na coś z efektem wow.

Tytułowa "Ziemia" Ulro to metafora zaczerpnięta od angielskiego poety Williama Blake’a, oznaczająca duchowe wyjałowienie, rzeczywistość pozbawioną metafizycznej głębi, w której człowiek zatraca swoją duchowość i zdolność do transcendencji. Miłosz, analizując współczesną kondycję ludzką, stawia tezy dotyczące utraty pierwotnej jedności pomiędzy kulturą a sacrum, co prowadzi do alienacji człowieka we współczesnym świecie.

Gra jest ciekawa, ma bardzo ładne drewniane pionki, bardzo małą, kompaktową planszę i ładnie ilustrowane karty. Nie jest skomplikowana, ma łatwą fabułę. Raczej ciekawsza będzie dla młodszych dzieci. Niestety jest też bardzo szybka. Jedna rozgrywka trwa może 5 lub 7 minut. Można zagrać w nią kilkakrotnie pod rząd, jednak to się szybko nudzi. Jest interesująca, ale podejrzewam, że na krótko, bo jest powtarzalna. Nie będzie tak, że w każdej rozgrywce dzieją się zupełnie inne rzeczy.

  Jak można się spodziewać, aby książka miała jakikolwiek sens, Majka musi być odporna na jego manipulacje. To z kolei musi powodować złość, agresję i coraz to nowsze pomysły na podejście jej. Postać Majki też nie jest niestety zaskakująca, a do tego można doszukać się tam sporo sztuczności. Bohaterka zachowuje się często kompletnie irracjonalnie, prowadzi sztywne, udawane dialogi, przez co wszystko jest bardziej zabawne niż przerażające. Książka zamiast wciągać zaczyna nużyć po kilkudziesięciu stronach.