Najnowszej książki Ewy Woydyłło nie należy czytać jednym tchem, wręcz powiedziałabym, że się nie da. Chociaż jest niewielkich rozmiarów, to zaskakuje dojrzałością, do której także trzeba dorosnąć. Dlatego ja polecam na spokojne wieczory, kiedy nasz mózg nie ma gonitwy myśli, tylko jest wyciszony. Bardzo podobało mi się, że po każdej porze roku autorka zostawia nas z kartą gotowych przepisów. Wszak zmiany należy zaczynać od małych rzeczy, najbliższych i przyziemnych. To jest dopiero gwarancją sukcesu. Dodatkowo zostawione zostało miejsce na własne notatki przemyślenia, dlatego książka staje się niejako bardzo osobistym notatnikiem, co czyni ją jeszcze bardziej wartościową.

Książka jest bardzo emocjonalna. Zawiera mnóstwo pozytywnych uczuć, ale także i tych trudnych. Mona Kasten zaserwowała nam prawdziwy rollercoaster. Znajdziemy tu zaburzenia lękowe, uzależnienie, niewierność, patologiczne zbieractwo, ale przede wszystkim potężną dawkę przyjaźni i miłości. To właśnie one uwarunkują dalsze losy bohaterów. Uważam, że ta historia jest bardzo pozytywna, ponieważ pokazuje, że nieważne są okoliczności i demony przeszłości, prawdziwa miłość może odnaleźć nas w każdej chwili. Jest to pocieszające i powoduje, że na serduszku robi się lekko i przyjemnie. I myślę, że cała akcja ,,Gentle heart” jest właśnie tak poprowadzona, żeby dawała nadzieję i promyk słońca nawet w najmroczniejsze dni.

W tomie "Tajemnica druha Bączka” klasa detektywów trafia na obóz harcerski. Tym razem będą musieli poradzić sobie w niezwykle trudnych warunkach, bo polowych. Już od początku będą skazani na samodzielność, a wspierać ich w niej będą starsze druhny i druhowie. Sprawa wesołego wyjazdu komplikuje się, kiedy jednej zastępowej zostaje skradziony elektryczny rower. Bardzo droga nagroda za wygraną w konkursie. Kasia, Wojtek i Karol muszą znów wkroczyć do akcji i rozwiązać zagadkę. Jest kilku podejrzanych, a wśród nich również druh Bączek, organizator obozu. Przyjaciele będą musieli dowieść, że potrafią rozwikłać każdy problem, a nieoczywiste rozwiązania są jedynie wisienką na torcie.

Rzeczywiście nie pamiętałam za bardzo odczuć po pierwszej części, "Choćbym miała za to spłonąć", więc trochę się zaskoczyłam, gdy wróciłam do swojej recenzji i przeczytałam o swoich pozytywnych wrażeniach. W przypadku drugiego tomu nie jest już tak kolorowo. Miałam wrażenie, że akcja zwolniła i fabuła była bardziej przegadana niż dynamiczna. Pomijając finał, rzadko czułam się wciągnięta w lekturę.

„Księga z San Michele” jest powieścią napisaną z niezwykłym poczuciem humoru, pełną anegdot z barwnego życia doktora, ale i doskonale oddaną kroniką epoki. Zapisem mieszczańskiego życia, portretem ludzi, wycinkiem świata, który odszedł. Munthe to narrator cierpliwy, obdarzony dużym poczuciem humoru i bardzo inteligentny. Wspaniale tę powieść się czyta. Otwiera przed nami nowe horyzonty, pozwala zatopić się w opowieści i wywołuje refleksje. Wszyscy nosimy w sobie swoje Capri – miejsce, do którego dążymy. Humor autora, miejscami sarkastyczny i cięty, bawi mimo upływu lat. Postacie, które spotkał na wyboistej drodze swojego życia, niewiele różnią się od ludzi, których znamy dziś. A ludzkie dążenia i cele także niewiele się zmieniły. Bardzo aktualna pozostaje „Księga z San Michele” w swej wymowie. Mimo upływu czasu ta książka nadal się broni.