366 cytatów artystów, z krótką notką biograficzną autora i inspiracją na dany dzień, pozwalają zwolnić i zobaczyć, że tak naprawdę sztuka jest o byciu człowiekiem i z człowiekiem. Co jakiś czas natrafiamy w niej także na zdjęcia dzieł sztuki, co dodatkowo zachęca do zgłębienia twórczości danego artysty.

"Czarująca poetka. O Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej” to wnikliwa biografią ukazująca Lilkę nie tylko jako mistrzynię wierszy, ale także (albo przede wszystkim) kobietę zafascynowaną okultyzmem, spirytyzmem i światem nadnaturalnym. Autorka analizuje zarówno urok osobisty poetki, jak i jej zainteresowania i ich miejsce w twórczości Lilki. Zatem użycie słowa czar w tytule książki jest przewrotny i bardzo wieloznaczny, co zmusza czytelnika do refleksji nad postacią poetki. Niezwykle wnikliwa biografia zachęca także do szukania nowych informacji na temat Pawlikowskiej, relacji najbliższych i wreszcie do sięgania po to, co najcenniejsze, czyli jej twórczości.

Losy tych bohaterów nie są literacką fikcją; życie samo napisało ten scenariusz. Dla jednej rodziny oznacza on tragiczny finał, lecz z tej tragedii wynika szansa dla drugiego, obcego człowieka. Rachel Clarke relacjonuje historię dzieci, z których jedno staje się, za zgodą najbliższych, dawcą narządów. Drugie natomiast oczekuje na swoją szansę. Autorka przedstawia rzeczywistość skrupulatnie, z powagą i szacunkiem wobec człowieka, jednocześnie przybliżając medyczne aspekty transplantologii. Opisuje jej burzliwą historię: od nieudanych prób, po spektakularne sukcesy, z których dziś korzysta współczesna medycyna, umożliwiając uratowanie życia.

To bardzo oryginalna książka, ale zdecydowanie nie każdy odnajdzie przyjemność w tej konwencji. To jedna z tych powieści, które wymagają od nas całkowitego zaangażowania się w lekturę, odrzucenia utartych ścieżek i otwartości na artystyczną wizję autorki. Bardzo podobała mi się ta opowieść. Jest piękna w swojej nieszablonowości, całkowicie zwariowana literacko i mądra w swej wymowie. Croft obnaża wiele prawd, które są bolesne, a często nawet nieakceptowalne. Stawia przed nami lustro i brutalnie zmusza do wejrzenia weń.

Polski zbiór zatytułowany został Kowbojskie tango, choć oryginał zaczerpnął tytuł od tekstu Znajoma z miejsca 10a.  I tu kolejne moje zdziwienie, ponieważ ta druga historia jest o wiele ciekawsza od tekstu o kowbojach. Gdyby Znajoma z 10a otwierała zbiór, stanowiłoby to mocne i intrygujące rozpoczęcie. Jest to bowiem opowieść o kobiecie-celebrytce, która wyszła za mąż na poważanego i bardzo bogatego mężczyznę z branży, który przy okazji okazał się być głową sekty. Tymczasem Kowbojskie tango jest o starszym panu i młodej dziewczynie, on by chciał z nią być, ona z nim nie bardzo.