Tom trzeci opowiada historię drugiego syna – Benedicta, który na balu maskowym spotyka niezwykłą piękność. Niestety, jak to bywa w baśniach, o północy kobieta znika zostawiając rękawiczkę. Wybranką okazuje się pokojówka Sophie Beckett, której losy rodzinne są bardzo trudne. Kiedy Benedict znów spotyka dziewczynę, już jako służącą, zakochuje się w niej. Jednak to nie są czasy wolności wyborów ukochanego, dlatego proponuje dziewczynie zostanie jego kochanką (!). Sophie, twardo stąpająca po ziemi, opiera się i odrzuca propozycję "dżentelmena". Czy wytrwa w swoim postanowieniu? Czy jednak uczucie będzie silniejsze niż własne zasady moralne? A może Benedict stawi czoło elicie i sam się z niej wykluczy poślubiając Sophie?

Kościelny nie wymyśla zła – on je widział. Wielu czytelników za to właśnie go ceni. Za tę umiejętność ukazywania rzeczywistości obdartej z literackiej fantazji. Jeśli Piotr Kościelny opisuje melinę narkomanów, to możemy być pewni, że widział ją naprawdę. Realizm porażający dosłownością, brudem i smrodem – niewielu jest chyba pisarzy, którzy są tak bardzo przekonujący pisząc o największym ludzkim szambie. Uważam to za zaletę pisarstwa Piotra Kościelnego. Jego doświadczenia są jego atutami. Potrafi operować nimi tak, by budować prawdziwe emocje.

Mariola Sternahl posiada duszę poetki. Pięknie buduje zdania. Tworzy opowieść niesioną słowem zrodzonym z głębi serca. Wspaniały, unikatowy, refleksyjny styl pisania autorki sprawia, że „Tułacze” nie są zwyczajną sagą rodzinną, a stają się epopeją uczuć. Powieść napisana tak urodziwym językiem, że czytelnik czuje chęć kontemplowania jej. Bogate, nasycone słownictwo, cudowne frazy, alegorie – wspaniała polszczyzna. Literacka, ale nie nadęta. Odnoszę wrażenie, że w głowie pisarki słowa układają się w liryki tak naturalnie, że ich poetyckość stanowi wypadkową myśli. Dawno już nie czytałam książki tak bardzo emocjonalnej. Fabuły opowiedzianej tak, że staje się sztuką.

Wydawnictwo Egmont od lat słynie z dopracowanych gier rodzinnych i w tym przypadku również widać wysoką jakość oraz przemyślany projekt. Na plus zasługuje także estetyka wykonania. Elementy są kolorowe, czytelne i bardzo przyjazne wizualnie dla dzieci. Ilustracje Macieja Szymanowicza są sympatyczne i budują klimat akcji ratunkowej. 

  Moim osobistym problemem z "Lokatorką" jest jednak to, że po prostu była jednopoziomowa pod kątem emocji. Ani nie zaskoczyła, ani nie było na napięcia, ani nie zachęciła do samodzielnego snucia podejrzeń i teorii, jak to było w przypadku niektórych poprzednich książek. Od pierwszej do ostatniej strony jest to płaska emocjonalnie historia – choć, okej, zdecydowanie najbardziej czułam obrzydzenie, gdy czytałam o kolejnych chorych akcjach w domu Blake’a. Jako całość jednak wypada blado na tle całej twórczości autorki.