Nie jest autorem, który trafi w każdy gust. Dla sympatyków mocnych i krwawych historii jest jednym z kluczowych na naszym rynku nazwisk. Jako były detektyw zawsze rzetelnie odrabia lekcje – wyśmienicie oddaje charakter policyjnej pracy. Jest w tym bardzo autentyczny. Język, którym posługują się funkcjonariusze, wyzwania z jakimi się mierzą i rozterki, jakie nimi targają, są naprawdę przekonująco oddane. Lubię tę stronę jego twórczości. To, jak głęboko potrafi przeniknąć w policyjne struktury i zobrazować je bez zbędnych laurek. Ci gliniarze Kościelnego często są psychicznie poturbowani. Dokonują złych wyborów, błądzą, bywają zdeprawowani – to wszystko czyni ich tak bardzo ludzkimi. Nie ma chyba wśród rodzimych twórców kryminałów drugiego pisarza, który tak dobrze obrazuje to środowisko.

"Moi poeci" to zbiór sześciu esejów, przedstawiających sylwetki sześciu poetów Nowej Fali. Autor nazwał ich swoimi, ponieważ albo znał ich osobiście, albo ich poezja trafiła do niego bardzo dogłębnie. I to właśnie na tych doświadczeniach poety i autora opiera się interpretacja utworów. Nie można zatem mieć pretensji do Fiuta i zarzucać mu brak obiektywizmu. To jego bardzo osobista książka i przemyślenia, do których zaprosił nas, swoich czytelników. Myślę, że to jest najważniejsze.

Bardzo podobało mi się lekkie pióro autorki, ponieważ historię czytało się z zapartym tchem. Pomimo swojej prostoty, książka jest naładowana pozytywną energią i optymizmem. Historia Laurie pokazuje, że możemy wszystko, a ogranicza nas jedynie strach przed nieznanym. Trochę chęć głównej bohaterki do zostania ratownikiem wodnym i szybki sposób do zrealizowania tego marzenia jest dla mnie zbyt prosty i nierealny to ogólnie książka bardzo mi się podobała. Uwielbiam Tristana to i nie tylko ze względu na imię, ale także jego takt i opiekuńczość. Oby więcej takich bohaterów w świecie literackim, a szkoda, że trafiają się zwykle wśród młodzieżówek.

Historia opowiada o suczce Abrze, która trafia do domu Babci Zosi. Tam dostaje miłość człowieka i jest bardzo zadowolona. Pewnego dnia spotyka psiaka Czarka, mającego zupełnie inne doświadczenia. Uciekł bowiem od swoich opiekunów, od których nie dostawał odpowiedniej uwagi. Babcia Zosia przygarnia więc drugiego psiaka, jednak wkrótce Czarek znika. Kilka miesięcy później umiera Babcia i Abra trafia do schroniska. Tam postanawia zawalczyć o siebie, nowy dom i marzy o spotkaniu z przyjacielem. Czy im się uda? Czy znajdzie się dom, w którym Abra i Czarek wreszcie będą szczęśliwi?

Fabuła nie jest skomplikowana, ale Frieda McFadden nie bawi się w mistrzowskie intrygi. Czytałam wcześniej jej powieść Pomoc domowa i obie mają ten sam styl: wciągający, ale nie męczący, specyficznych bohaterów, mroczny klimat dreszczowca oraz zakończenie, które wciska w fotel. To jest naprawdę dobra autorka thrillerów, które dają czystą rozrywkę i zostawiają z efektem wow na koniec. Dosłownie, w przypadku "Nauczycieli" dwie ostatnie strony sprawiły, że musiałam przewertować do początku, ponieważ nie dowierzałam w to, co czytam.